Pierwszy wierszyk !

Pierwszy tekst, jakim się z Wami podzielę będzie wiersz pt. "On"
Zacząłem go pisać kilka miesięcy temu pod wpływem chwilowego "oświecenia". Dokończyłem i poprawiłem dopiero teraz. Mam nadzieję, że się Wam spodoba.

"On"

Siedzi sam, a w koło pełno ludzi,
emocje swoje z trudem studzi.
Idzie dumnie, kroczy - koniec złudzeń,
znowu grudzień.

Kiedyś w dzień wiosenny ją ujrzał,
skąpana w marcowym słońcu,
widzi jej piękno w końcu,
portret jej go wciąż odurzał.

Nie ma w dnia, w którym by o niej nie myślał,
o jej baśniowych włosach nie pomyślał.
Czasem przyśni mu się niezwykły sen,
że spędzi z nią choć jeden dzień.

Spaceruje przy przystanku,
widzi jej sylwetkę o poranku.
Ogląda się - widok straszny.
Przy niej chłopak siedzi starszy.

Zrozpaczony idzie prędko,
jednak stąpa bardzo miękko,
Nogi mu się uginają,
czarne myśli zbierają.

Czy kiedyś ją odzyska ?
Szanse od niej uzyska ?

Mijają dni, miesiące, lata.
Miłość wciąż nie ustępuje.
Czy życie jego psuje ?
Myśli jego wciąż przygniata.

Pamięć, żal tęsknota, troska.
Ona była taka boska.

Przyszedł wrzesień, zimno, pada.
Widok jej się zbliża z dala.
Jednak przy niej idzie ktoś,
i to wcale nie jest gość.

Chłopak szarpie ją, wyzywa, popycha,
pod samochód wpadła chyba.
Zniknął jedyny promyk nadziei,
pogrzeb trzy dni poniedzieli.

Lecz czy on to wytrzyma,
nóż już w ręce trzyma.
Odkłada.
I tak mijają długie lata.

Wspomnień moc nie mniejsza,
miłość wciąż się powiększa.

Wstaje rano, on już wie,
miłość odnajdzie gdzie.
Biegnie, nic go nie powstrzyma,
most już widzi oczyma.

Stoi na krawędzi
i do wody niczym kamień pędzi.
Skoczyl w otchłań zimnej wody.
Na śmierć jego nie brak zgody.

Dalej płynie nieruchomo,
popędzany szybką wodą.
Tak się kończy jego życie.
Jedno wielkie, ludzkie gnicie.

A co dalej ? Czy ja spotkał ?
Czy się do jej serca dopchał ? 
Tego nie wie nikt na ziemi,
czasem widać tylko parę cieni.